Finfine tio okazis, geamikoj! Nia vicfoja danĝera, malfacila kaj ekstrema vintra ekstervoja ekspedicio sukcesis. Mi prezentas al vi raporton pri nekredeblaj malfacilaĵoj kaj danĝerecoj, kiujn ni eltenis. Fidelaj amikoj, neĝo, Arkta cirklo, rompita aŭto kaj forta frosto – ĉio estis ĉi-foje.
Bonvenon, se vi ŝatus ekscii, ĉu ni sukcesis revidi la nordajn lumojn!
Mi komencus de la komenco, se iu ne scias, kio fakte okazas. Kiu ekstervoja ekspedicio estas ĉi tio?
Do, ĉiujn vintrojn mi kun amikoj ‘veturas eksterurben’. Jes, tiemaniere ni iomete fanfaronas, sed nur iomete. Per niaj aŭtoj ni ‘eksterurbiĝis’ kaj atingis la Polusan Uralon, aŭ la 73-an paralelon de norda latitudo ĉe la Arkta oceano. Admiru, miaj karuloj, kiel ni en januaro hazarde transveturis Mongolion.
Patose? Jes, iomete patose.
Arogante? Jes, fakte arogante.
Sed la interna ideo, kiun ni transdonas eksteren, ne estas en memadmiro kaj aroganteco, sed en la grava mesaĝo…
Por vojaĝi sufiĉas simple eksterurbiĝi!
La plej gravaj defioj en ekstervoja ekspedicio estas via mono, via libera tempo kaj via propra pigreco.
Sed tio ne plu estas patoso. Tio estas fakto!
Do, sufiĉe moraligi. Mi rakontu plue…
Oni rapide kutimiĝas al bonaj aferoj. Malfacilas imagi februaron kaj marton sen vicfoja vojaĝo.
Amikoj, kion vi aludas per “ni ne povas vojaĝi ĉi-foje“? Kion vi aludas per “mi havas multe da laboro” kaj “mi skribas disertacion”?
Jen estas forta decido, preskaŭ ordono – la vicfoja ekstervoja ekspedicio nepre okazos! Tiuj partoprenos, kiuj povos. Tien ni forveturos, kien povos.
Se ni revidos la nordajn lumojn, tio estos bone. Se ni ne vidos ĝin, tio tute ne estos problemo. Nia celo – eksterurbiĝi malgraŭ ĉio.
Ni nur deziris, ke ekvojaĝus pli frue…
La vojo, miaj amikoj, estas tia dependeciga afero. Kaj la vojo en la nekonaton estas duoble dependeciga. Nun oni staras ĉe la vojflanko, atendante amikon, kun kiu vi startas en vojaĝo. Sed kio okazos ĉi-vestere… aŭ ĉi-morgaŭe…?
Amiko alvenis. Vi salutis lin, diskutis la itineron, agordis sendricevilojn al sekreta kanalo, kaj ekrapidis renkonti aventurojn.
Ŝajnas, ke la nekredeble malfacila kaj ekstrema ekstervoja ekspedicio komenciĝis! Ni preskaŭ estas ĉampionoj!
Sed la aŭtodioj havis aliajn planojn. La kluĉilo de la verda aŭto komencis panei, sugestante mankon de atento.
Neniu problemo. Se aŭto bezonas atenton, ni provizos ĝin.
Dum la aŭto estis riparata, fariĝis klare, ke ni ne povas forveturi malproksimen hodiaŭ. Estas bone, ke ni almenaŭ eliris el la urbo. Tio estas grave; tio estas parto de nia koncepto.
Post veturado de mallonga distanco ni haltis sur la libera kampo. Decidite, ni bivakos ĉi tie!
Malfacilaĵoj tuj amasiĝis al ni. Necesas aranĝi la mastrumadon, friti viandon, kaj… praktiki la ludon ‘La Krono de la Rusia Imperio’.
Mi forte certas, ke ne ĉio estas klara al vi.
Kiel aranĝado de mastrumado ni – la severaj ekspedicianoj – subkomprenas forigi la neĝon ĉirkaŭe kaj organizi la propran Arktan Cirklon.
Neĝoforigo ebligas komforte moviĝi en la bivako.
Nian propran Arktan Cirklon ebligas senti nin kiel veraj polusesploristoj jam en la unua tago de la ekspedicio.
Bonŝance, ni ĉiam havas nian propran Arktan Cirklon.
Ĉu vi vidas iun oranĝkoloran sur la neĝo?
Kio povus kuŝi sur la neĝo je 66.562° de norda latitudo? Kompreneble, tio estas la Arkta Cirklo! Tiu Arkta Cirklo estis en Evenkio, estis en Jamalo, estis en Jakutio kaj nun ĝi estas apud la urbo Novosibirsko.
Post kiam severa mastrumado estis ordigita, ni komencis rosti viandon, krome varmigante nin per portugala vino. Tio estis simple. Ĉiu ĵipisto scias kiel rosti kolbasojn kaj trinki portovinon.
Poste ni renkontadis simpatiantojn de nia Aŭtoklubo, kiuj insistis, ke ni estas nekredeblaj kuraĝuloj.
Estas bone, ke la hodiaŭa nekredeble malfacila kaj ekstrema ekstervoja ekspedicio okazas proksime de la urbo. Ĉiu povas senti sin kiel konkerinto de la Nordo, kaj ĉiu povas promeni laŭlonge de la Arkta Cirklo.
La gastoj volis nepre vidi la nordajn lumojn. Se ni havas la Arktan Cirklon, ni devus havi la nordajn lumojn — ĉiuj bonscias tion.
Pro iu kialo niaj gastoj ignoris argumentojn, ke la nordaj lumoj videblas nur post la tria botelo.
Mi devis montri nordajn lumojn per la nova, speciala lumĵetilo sur la aŭto.
La lumĵetilo brilis bonege, kaj niaj samklubanoj forveturis hejmen tre kontentaj. Mi kredas, ke ili ne rimarkis la falson.
Post la foriro de samklubanoj ni restis solaj en la ekspedicia bivako. Ni restis solaj, kvazaŭ en la kosmo, kvazaŭ en tundro. Alvenis longe atendita sento de unueco kun la naturo kaj malligiĝo de la ĉiutagaj aferoj.
Estas tempo eniri la aŭton kaj elteni malfacilaĵojn kun komforto, atendante la verajn nordajn lumojn (jes-jes, kiujn aperos post la tria botelo).
Ho ve! Mi tute forgesis rakonti al vi pri la ludo ‘La Krono de la Rusa Imperio’!
La koncepto similas al la ludo ‘Reĝo de la Monteto’ (aŭ ‘King of the hill’, se en la angla), sed pli ideologie ĝusta. En ‘Reĝo de la Monteto’ venkas malmodera individuismo. Ĉiu volas esti ‘la Reĝo, ĉiu konsideras sin pli supera ol aliaj. Ĉiu grimpas, rampas kaj puŝas, provante fariĝi, por sekundo, iom pli grava ol ĉiuj aliaj.
Dum la ludo ‘Reĝo de la Monteto’ triumfas egoismo!
La ludo ‘La Krono de la Rusa Imperio’ estas pli humana. Granda peco da solida neĝo estas metita sur monton; ĝi simbolas ‘la Kronon’. Gardanto de la Krono estas elektita el la ludantoj. La rolo de la Gardanto estas gardi la Kronon, kriante “forigu viajn aĉajn manojn de la sankta relikvo”. La rolo de la aliaj ludantoj estas aŭ ŝteli la Kronon aŭ faligi la Gardanton. Tiu, kiu ŝtelis la Kronon aŭ faligis la Gardanton, mem ekas la Gardanto kaj protektas la sanktan relikvon de ‘aĉaj manoj’.
Vi nepre konsentus, ĝi estas tute alia ludo. Sinofero por nobla idealo ĉiam estis, estas kaj estos pli valora ol persona egoismo.
Nokto falis tiel nerimarkite. Kio okazos morgaŭ?
Ni viglaj kaj bonsanaj leviĝis antaŭ la tagiĝo. Koktelo de aspirino kaj sukcena acido faris miraklojn.
Kemio estas la scienco de la vivo, tio estas fakto!
Ĉe la bunta sunleviĝo ni trinkis iom da teo, ŝarĝis bagaĝon en la aŭtojn kaj ekveturis pluen.
Denove estas la vojo. Denove estas la necerteco. Malfacilas diri, kio atendas nin post stratangulo.
Ĉi-foje, post stratangulo atendis nin hejmo. Nu, ne ĉiuj nekredeble malfacilaj kaj ekstremaj ekstervojaj ekspedicioj daŭras tri semajnojn. Ekzistas ankaŭ pli mallongaj.
La ĉefa afero – ne esti hejme.
Resumante, la nekredeble malfacila kaj ekstrema ekstervoja ekspedicio sukcesis. Ni eksterurbiĝis, transiris la Arktan Cirklon, vidis la nordajn lumojn, rostis viandon en la frosto, kaj kantis kantojn en la aŭto.
Dankon al ĉiuj, kiuj maltrankviliĝis por nin. Dankon ankaŭ al vi, legantoj, kiuj tralegis tiun absurdaĵon kaj deliraĵon.
Do… vojaĝu, eĉ tiamaniere!