Alvenis nia unua mateno en la Arkto. Iom poste, amiko el la urbeto Labitnango klarigis, ke ni bivakadis en neordinara loko – proksime al la vrako de ĉiuterena veturilo. Se oni irus apud ĝi sen halto, oni certe paneus. Oni devas halti, ripozi kaj manĝi aŭ trinki ion.
Kompreneble, pasigi la tutan nokton en tia loko, precipe kun duonbotelo da konjako kaj vianda supo, signife plibonigis nian reputacion ĉe la spiritoj. Nia karmo nun estas “antaŭpagita” por tri aventuroj tie.
La ĉielo komencis malrapide kaj laŭgrade montri sunleviĝon. Tre malrapide… eĉ la plej mallaborema fotisto vekiĝus. Mi opinias, ke tia sunleviĝo estas komparebla al nordlumo, kiun oni tre malofte vidas.
Sed tiam ni ne sciis pri spiritoj de ĉiuterena veturilo. Ni simple formanĝis iom da pastopoŝetojn, plenigis la aŭtojn per benzino kaj ekrapidis al urbo Saleĥard.
La UAZ Patriot estas vere bela aŭto, kiu konvenas al la impresa ĉirkaŭaĵo.
Mi ankaŭ devus kutimiĝi al forigo de ŝoveliloj el la bildo…
…kaj ne presi la daton sur la foto. Sed ĉi tio estas ĉikanoj, kiuj ne malpliigas la belecon kaj karismon de la UAZ Patriot.
La tagordo estis modesta. Ni devis renkonti Danilo-n.
Cetere, kie li estas?
Ni ankaŭ fine devus pripensi kien ni iros! Kiam estus eble turni niajn aŭtojn kaj iri hejmen? Ni decidis pripensi tion poste, nun simple veturu norden, rekte laŭ la Arkta Cirklo.
Preterpasis Saleĥardo-n. Ŝajne ni havis kelkajn planojn por ĝi, sed eĉ estis tro pigre por memori ilin.
Ni eĉ preterpasis la faman mamuton – la nepran deirpunkton de multaj ekspedicioj al Jamalo. Tio ne gravas por ni. Ni ne startas, ni ankoraŭ aventuradas.
Formala foto ĉe la steleo de la Arkta Cirklo. Mi estis ĉi tie; mi vidis tion per miaj propraj okuloj.
Ni iras al Labitnango, la urbeto apud Saleĥard, apartigita de ĝi per la rivero Obo.
Vintre la rivero ne estas obstaklo. La trafiko estas organizita per glacia transriveriĝo.
Estus pli konvene diri “per glacia transriveriĝEGo”! Kvin veturkoridoro en ĉiu direkto; ne ĉiu urbo havas centran straton de tia grandeco. Ĝi inspiras respekton.
Ni rapidis en Labitnango cele. Ni devis liveri mendon de UAZ-klubano el la vendejo Poliuretano, kaj kontraŭe preni aŭta-spirtubon – la aĉeton de nia amiko. Tio estas la povo de la klubmovado.
Trovinte domon ni disdonis mendon. Ĉio estas laŭ la listo, penco post penco.
Profitante la okazon kaj la malfermitan pordon, ni eniras en la loĝejon. Unu duono de la teamo viciĝas por sidi sur varma necesejo, kaj la alia duono fandas pecon da supo en la marmito de la gastiganto. Dankon, Aleksandr-o, pro la gastameco. Grandega, vira danko!
Cetere, Danilo kaj Slava alvenis ĝuste tiam. La tuta teamo estis kunvenigita.
Dum bovlo da supo ni diskutis itinerelektojn:
1. Vorkutо estas ekskludita. Oni ne faris sezonan vintran vojon tien ĉi-jare.
2. Ĥarasavej estas ekskludita. Ĝi estas tro malproksime kaj ni ne havas sufiĉe da sperto por vojaĝi tra tundro.
3. Polusa Uralo estas bona elekto, sed oni devas negoci kun la gardistoj ĉe la ponto.
Estas decidite! Ni veturu al Polusa Uralo.
Do, en la sesa tago de la aventuro ni ekkomprenis nian celon.
La listo de artikoloj pri la vojaĝo «Laŭ la rivero Obo»:
1. Mia unua sezona vintra vojo.
2. Ekskurso tra Niĵnevartovsk aŭ la ekspedicio en danĝero.
3. La du vojoj laŭlonge de la norda Polusa Cirklo.
>>> 4. Rabatako kontraŭ la urbeto Labitnango.