Do, geamikoj, la sola vojaĝo tra la Suda Uralo finiĝis. Mi sukcese vizitis preskaŭ ĉiujn vidindaĵojn: vidis la rokon Mambet per miaj propraj okuloj, grimpis la plej altan monton Ŝatak, naĝis en la plej altmonta lago Zjuratkul, kaj, kiel pioniro veturis tra ĝangaloj, montopasejoj kaj senvojaj terenoj de la Uralo.
Estis vere interese kaj iomete ekstreme. Vidu mem!
Mi ne volas detale priskribi la vojon ĝis Uralo; mi jam rakontis ĉion. La plej interesa parto komenciĝis kiam montoj aperis ĉe la horizonto. Mi veturu tien, al la montoj!
Se vi ankoraŭ ne estis en Suda Uralo, nepre vizitu ĝin, almenaŭ veturu sur la asfalto.
Kompreneble la montpasejoj ne estas kiel en montaro Altajo, sed mi taksis ilin pentrindaj.
La unua haltejo de itinero estis la historia hidroelektrejo “Porogi”, plej malnova en Rusio. Ĝi estis tre interesa kaj spektinda vidindaĵo, sed mi ĉiam koleras kiam oni vidas monojn kuŝantajn ĉe piedoj kaj pro iu kialo ne prenas ĝin.
Ekzemple, jen estas la hidroelektrejo “Porogi”. Ĝi estas tre historia kaj tre interesa. Ĝi plenas de aferoj pri kiuj oni povas paroli, kiujn oni povas monigi.
Ĉu vi ĝisnune vidis digon faritajn el kruda ŝtono? Mi – ne vidis. La tre interesa digo staras ĉi tie ekde 1910, ĝi estas pli ol 100-jaraĝa! Miaj turistaj oreloj soifas aŭdi ion interesan pri ĉi tiu digo.
Ekzemple, jen estas la vagoneto. Kial ĝi nun ekzistas kiel ordinara rubo? Forigu sentaŭgaĵojn de ĝi, metu ĝin kiel ĝi estis en la reala stato. Oni eĉ ne bezonas pentri la murojn; ili jam estas faritaj el kruda ŝtono.
Kial oni fermis la konservejon? Ha… Ĉu ĝi estas plena de rubaĉo. Nu, jes, tiam oni devas esti fermita… La rubaĉo ne plaĉas al turistoj.
Do, eblas nur promeni ĉirkaŭe, rigardi la digon kaj la forfluigan tubon.
Ĉu oni asertas, ke ne estas ekonomia senco? Ĉu la hidroelektrejon vizitas malmultaj homoj? Fakte mi mem vidis amason da turistoj, kiuj promenis ĉi tie. Dum mi esploris digon ĉiuj aŭtoj en la parkejo estis ŝanĝitaj. Plie, la grandega buso elŝutigis turistojn ĉe la hidroelektrejo.
Trinkinte teon antaŭ la digo mi ekveturis al La Lazurkolora Lago. Ĉi tiu lago reale ne estas lago, sed subakvigita ŝtonminejo. Kaj vi komprenas, ke kie estas ŝtonminejo, tie devas esti alta petrodeponejo, kaj el pinto de petrodeponejo devas esti plej bonaj vidaĵoj al ĉirkaŭaĵo.
Ĉio estis vera, la vidaĵoj de tie vere estis bonegaj.
Do, gratulu min, mi konkeris la unuan altaĵon en la Uralo; mi estas almenaŭ super la abioj!
En la pinto estas bele, sed enuige – mi bezonas malsupreniri al la lago. Cetere, baldaŭ estos la perfekta lumo por fotado.
Aŭ al la odoro de vespermanĝo, aŭ al la gaslanterno alflugis iuj ‘flugformikoj’. Mi tute ne scias ĉu ili estis formikoj aŭ ne, mi nur nomis ilin kiel ‘stultaj insektoj’. Per kio ili alflugis estis neklare – rampas ĉiuloke, sed ne mordas, ne forflugas, ne timas repelantaĵon. Unuvorte: stultaj insektoj!
Post la vespermanĝo mi tuj endormiĝis. Ĉi tio estis mia unua sola nokto dum la vojaĝo tra la Suda Uralo.
Daŭrigota.
La listo de artikoloj pri la vojaĝo tra la Suda Uralo:
>>> 1. La lazurkolora lago kiel komenco.
2. La fama roko Mambet pere de neordinara vojo
3. La pioniro de sudaurala ĝangalo
4. Tuŝi nubojn sur la montopinto Ŝatak