La frazo “post kiam ni atingos la lagon Ĥjargas…” sekvis nin dum la unua duono de la aventuro.
Ĉu estas malvarme nokte? Post kiam ni atingos la lagon Ĥjargas, ni varmiĝos!
Ĉu la fiŝoj ne mordiĝas? Post kiam ni atingos la lagon Ĥjargas, ni manĝos nur fiŝojn!
Ĉu la dezerto ne estas dezerta? Post kiam ni atingos la lagon Ĥjargas, ni veturos tra la sablo!
Kio diable estas la lago Ĥjargas, kie la virinoj estas pli junaj kaj la dolaroj estas pli malmultekostaj?
Mi ne povis atendi por vidi ĝin kaj senti kiom nekredeble bonega ĝi estas.
Tial ni ne restis en la sablejo Altan Els de la antaŭa rakonto kaj ekrapidis rekte al la lago, prirabante lokajn kafejojn laŭvoje…
Ni preterpasis strangajn montojn. Ili aspektis kiel montoj, sed ŝajnis kvazaŭ ili estus eksplodigitaj kaj dispremitaj en pecetojn de iu giganta mekanismo. Ĉiuj montoj, diable, estis dispremitaj en malgrandajn ŝtonojn.
Fine ni veturis rekte al la lago.
La loko apud la lago estas, laŭ mia opinio, unika. Unuflanke, ĝi estas ebena. Oni povas aranĝi paralelajn vetkurojn je sovaĝaj rapidecoj.
Ĉirkaŭe estas natura dezerto.
Estas multe pli da sablo ol estis antaŭe en Altan-Els. La sablo estas subtila, varma kaj tiel agrabla, ke oni volas sidiĝi kaj fosi en ĝi kiel infano, kaptante lacertojn.
La sablo estas bonega! Kaj la aŭto veturas tra ĝi perfekte. Sed tia ĝojo ne daŭras ĝis la lago, Ĥjargas estas ĉirkaŭata per zono de malgrandaj ŝtonetoj. Se oni provus veturi tra ŝtonetojn – oni estas perdus. La radoj sinkos kvazaŭ en akvo. Estas neeble veturi, eĉ marŝado estas malfacila.
La sola maniero atingi la akvon estas trovi kalkan ŝtonlangon, kiu transiras la ŝtonetan zonon kaj atingas la sablon. Jes, veturi sur akrajn kalkŝtonajn estas dubinda plezuro, sed alia maniero ne ekzistas.
Sendu la navigistoj antaŭen, mense diru adiaŭ al la pneŭmataj bendoj, prenu la stirilon kaj veturu al la akvo.
Tuj kiam vi atingos la lagon Ĥjargas, vi devas tuj starigi tablon, seĝon, sidiĝi kaj mediti.
Vi eniris Ŝambhalon, la tempo haltis, vi estas senmorta.
Oni povas sunsubire rigardi la akvon.
La ondoj moviĝas tien kaj reen. Beleco!
Oni povas preni fiŝvergon kaj provi kapti la Sunon.
Aŭ fiŝon… kvankam ĉe Ĥjargas tio estas banalaĵo.
Sed la plej bona afero, mi diros al vi sekrete, estas nokte foriri de la fajro en la mallumon kaj rigardadi la ĉielon.
La listo de artikoloj pri la vojaĝo “Bajkal – Mongolio 2015”:
1. Survojo.
3. Mongolio. La maljuna malluma lago Ĥuvsgul
4. Mongolio. Brakumoj de montaj riveroj
5. Mongolio. La sablejo Altan Els aŭ Ŝehrazad ne ekzistas!
>>> 6. Mongolio. Meditado ĉe la lago Ĥjargas
7. Mongolio. Ripozado antaŭ la landlimo