En ĉi tiu artikolo la portugala kuirarto estas revuita. Ni gustumos la plej freŝajn marfruktojn, sukajn viandojn kaj tradiciajn desertojn. Ni elektos la plej bongustajn pladojn por regustumi!
Por tiuj, kiuj tralegus la tutan artikolon, mi donos konsilon por la plej luksa restoracio kun freŝaj fiŝoj kaj marfruktoj, kaj ankaŭ diros kiel oni povas formanĝi ‘pecon da maro’.
Ĉiuj landoj havas siajn proprajn unikajn ingrediencojn kaj manĝaĵojn. La kuirarto de ĉiu lando meritas zorgeman esploron fare de turistoj. Se oni vojaĝas kun sia propra manĝaĵo kaj provas ŝpari monon, laŭ mia opinio estus plej bone resti hejme kaj tute ne vojaĝi.
Jen ekzemplo de tio, kion oni povas gustumi en Mongolio. Ĉu tio estas trovebla en Rusio? Dubinde! Ankoraŭ ĉi tio ne estas trovebla ie ajn!
Jen la vario de terpomflanoj, kiujn mi gustumadis en Minsko. Preskaŭ neeblas trovi tion en Rusio.
Simile, oni ne trovus tian barĉon kun lardo, kian troveblas en Moskvo.
La portugala kuirarto ankaŭ havas amason da unikaj nuancoj. Ne sperti ilin ĉiujn estus krimo kaj peko.
Jen, ekzemple, la montrofenestro de vianda kaj fiŝa vendejo-restoracio. Oni eniras, elektas pecon, kiun oni ŝatas, atendas… kaj formanĝas.
Estas preskaŭ kiel hejme, nur kuiras ne edzino kaj…
… en la kuirejo ne havas tiom da diverseco de marproduktoj. Iu verŝajne havas, sed mi ne.
Se vi ne volas manĝi en restoracioj, vi povas iri al la vendejon kaj ŝajnigi esti lokano.
La lokanoj – veraj idoj de maristoj – manĝas salitan moruon en nekredeblaj kvantoj. Ili maceradas ĝin kaj poste fritas, boligas kaj vaporkuiras.
Mi gustumis ĝin. Ĝi estis bongusta!
Se vi ne povas manipuli salitan moruon, uzu pli konatajn ingrediencojn.
Ĉiu povas kuiri salikokojn! Por tio oni ne bezonas esti eksperton en portugala kuirarto
Se vi eĉ ne povas kuiri salikokojn, vi verŝajne povas friti pecon da salmo…
Kelkaj fiŝoj, tamen, estas tiel nekutimaj, ke… la diablo prenu ilin! Uzu salmon.
Kiam oni situas en etoso de gastronomia terorismo, malfacilas limigi siajn porciojn. Mi samtempe volas ĉion.
Estas bone, ke mi estas en Eŭropo. En Eŭropo, ĉiuj malfortecoj estas tolerataj.
Ekzemple, ekzistas specialaj parkumejoj por tiuj, kiuj tromanĝis kaj malfacile movigas sin.
Preskaŭ kiel mi deflanke.
Do sur kio baziĝas la portugala kuirarto?
Ni trairu la bazaĵojn. Kiam vi vizitus Portugalion, vi povus malfermi ĉi tiun artikolon kaj diligente tragustumi ĉion de komenco ĝis fino.
Numero 1 – La Polpo (Polvo à lagareiro). Ĉi tio estas aparta kialo por viziti Portugalion.
Unue ĝi estas iomete bolkuirita kaj poste bakita kun legomoj.
Krom tomatoj kaj brasiko, ili servas polpon (bedaŭrinde, ne ĉie) per terpomojn preparitajn laŭ la tradicia portugala metodo “a murro”. En iuj lokoj, terpomoj “a murro” estas bakitaj sub tavolo da salo. Vi tuj ekscios tion. Sed ne kulpigu la kuiriston pro la nekredeble salaj terpomoj. Nur provu pariĝi ilin kun polpo kaj vino.
Mi jam skribis pri vino. Legu, prenu notojn, kaj praktiku.
Malfacilas diri kiom polpoj mi formanĝis en du semajnoj! Du sitelojn, aŭ pli.
Jen iom da eksa salita moruo (Bacalhau) kun legomoj. Oni neniam divenus, ke ĝi estas kvazaŭ peco da salo antaŭ duonhoro.
Fritita angilo (Enguia) bone akompanas blankan vinon. Malgrandaj fiŝoj tradicie manĝiĝas tutaj. Serĉu ĝin en la manĝetaĵa sekcio de menuo; ĝi ne estas memstara plado, nur… plezuro.
Sed mi devis skrupule serĉi por frititaj sardinoj (Sardinhas assadas). Tio estas alia portugala fetiĉo, kiel polpo. Domaĝe, ke ĝi estas sezonaj. De junio ĝis aŭgusto, sardinoj estas vendataj kaj fritataj ĉe ĉiu angulo, sed fine de aŭtuno, ĝi nenie troveblas.
Interalie, tagmanĝo por du personoj kostas ion tian. Ie ĝi estas pli, ie malpli.
Se oni mendus ion grandan, ĝi estus pli multekosta. Kiel granda kaj multekosta, mi komprenas, ekzemple, rizon kun marmanĝaĵoj (Arroz de Marisco). Granda poto da rizo, salikokoj kaj lofio (jes, timiga fiŝo, dek fotoj antaŭe).
Mi rekomendas ĉi tion por paro da tre lacaj kaj malsataj homoj.
Post abunda tagmanĝo nepre gustumu desertojn kaj kafon.
Kornobulkoj – jes, sed vi manĝu ilin en Francio! Portugala kuirarto donus al vi ion pli taŭgan!
Portugalaj desertoj estas neimageblaj sen Paŝtel de Nata (Pastel de Nata), foliigita pastotaso plenigita per kremaĵo.
Tre rekomendinda!
Kafo ankaŭ havas siajn proprajn nuancojn; ĝi estas speciala. Longa, longa rostado je malalta temperaturo ne forbruligas la aromaĵojn. Pro tio, taso da espreso (aliaj specoj da kafo estas maloftaj) ne estas tiom vigliga kiom refreŝiga.
Espreso estas servata kun cinamobastoneto, kiu povas esti uzata por diskirli la sukeron kaj aldoni iom da cinamgusto, se dezirite.
Se vi volas mendi kafon kun lakto, ne provu mendi la konatan en Rusio ‘kapuĉinon’ aŭ ‘latte’. Malofte ili komprenas. Mendu “kafon kun lakto”. Ili komprenos kaj faros ion trinkeblan.
Do, ni nun traktis la bazaĵojn de la portugala kuirarto.
Por tiuj, kiuj tralegis ĝis ĉi tie, mi rakontus pri la plej patosa fiŝrestoracio en Lisbono. Kompreneble, ĝi temas ne nur pri fiŝoj, sed ankaŭ pri marfruktoj.
Do, la plej bona marmanĝaĵa restoracio en Lisbono nomiĝas Ramiro. Por eviti perdiĝon, jen la mapo por via navigado.
Ĝi ne malfermiĝas matene, sed je proksimume la 13a aŭ 14a horo. Mi ne memoras precize.
Plej bone estus alveni frue, ĉar la atendovico ĉe la malfermo estus tiel longa!
Por ke homoj ne enuiĝu atendante en la vico, akvarioj kun ĉiuspecaj marbestoj frontas eksteren.
La plej bona maniero admiri ĉi tiujn marbestojn estas kun glaso da biero el vendmaŝino. Enŝovu du eŭrojn, verŝu glason… kaj la atendovico plirapidiĝas.
Interne estas tipa eŭropa restoracio: dorsaldorse, tabloaltable, seĝoalseĝe.
La publiko tie ŝajnas esti sufiĉe grava kaj solida.
Kelnero alportis al la sinjorino omaron… Ŝi ne ekŝatis ĝin! Ŝi kritikis kaj klarigis, kia devus esti la ‘ĝusta omaro’…
Do. li pravis nur je la tria provo; ankaŭ la dua omaro estis ‘malĝusta’.
La ‘malĝustaj’ omaroj certe estis terure ĉagrenitaj pro la malakcepto. Ili sidis en la akvario kaj silente kriis: “Kial ni ne estis elektitaj? Laŭ portugala kuirarto ankaŭ ni estas bongustaj omaroj!”
Kaj ĉirkaŭe estas veraj maraj riĉaĵoj.
Nu, tiun vesperon la Dio sendis al mi kelkajn ostrojn, salikokegojn kaj krabon.
Verdire, mi ne bone scias kie troviĝas la manĝeblaj partoj de krabo. Ekzistas speciala plado por tiuj novuloj. Ĉio manĝebla estas detranĉita, dispecigita, kaj reŝtopita en la kapon de la krabo.
Nur prenu forkon kaj manĝu. Ne necesas manipuli per specialaj tenajloj kiel la estetikuloj ĉe la najbaraj tabloj.
Cetere, se vi estas tro pigra por atendi en vico ĉe Ramiro, provu Barcabela-n. Ĝi estas preskaŭ trans la strato (mi ankaŭ ĉirkaŭis ĝin sur la mapo supre).
Jes! Mi promesis diri al vi kiel ‘gustumi la maron’!
Rigardu la foton. Dekstre estas ostroj, vi rekonus ilin. Ostroj certe havas maran guston, sed ili estas… hmm… iom fluidaj laŭ konsistenco.
Kaj tiuj timigaj aferoj maldekstre estas marglanoj (percebes en la portugala). Ili aspektas abomenindaj, sed tio estas nur en ŝeloj. Ili ne estas fluidaj, sed elastaj, preskaŭ solidaj. Sed la gusto… estas kvazaŭ mordi pecon de la maro. Ne trinki, sed mordi ĝin.
Dio ne povus elpensi pli bonan manĝon por akompani blankan vinon! Domaĝe, ke mi rekonis ĉi tiun ‘percebes-n’ nur en la lasta tago.
Bonan apetiton!