Aŭtoturismo estas bonega! Aŭtoturismo estas libereco kaj movebleco en esplorado de vidindaĵoj, urboj kaj landoj. Ni veturas kien ni volas kaj ni vidas kion ni volas. Sed foje ni esploras urbojn formulmaniere, laŭ la ordinara vojo “flughaveno – hotelo – Celloko «X» – vespera restoracio sur la ĉefa strato – hotelo – flughaveno”. Plej ofte tio okazas dum komercaj vojaĝoj, ekzemple en Minsko.
Tio rezultas en unuflankaj impresoj kaj plej ofte tiaj impresoj ne estas bonaj por la urboj. Esceptoj okazas tre malofte kaj plej ofte estas la rezulto de antaŭplanitaj agoj. Danke al planado mi sukcesis transformi ordinaran komercan vojaĝon en Minsko al mirindan mini-promenadon tra la urbo. Tie mi antaŭe promenis tra la urboj Svijaĵsk, kaj Niĵnij Novgorod.
La ĉefurbo de Belorusio – Minsko – renkontis nin per bona flughaveno. Jes, ĉi tio ne estas «Charles de Gaulle» en Parizo aŭ eĉ «Ŝeremetjevo» en Moskvo. Ĝi ne estas giganta flughavenurbo, sed Minsko ne bezonas tian. Kvalita kaj komforta. Kion vi volas de utilisma objekto?
La gastigantoj renkontis nin kaj kune ni rapide iris al la urbo.
Kelkfoje urboj turnas al la vojaĝanto nur unu flankon. Al iuj urboj estas pli bone alveni per ŝipo. Ĉi tio estas en urboj, kiuj historie disvolviĝis ĉe rivero aŭ marbordo. La vizaĝo de aliaj urboj turnas al la stacidomo. Sed en la plej multaj kazoj, al flughavenoj urboj turnas la dorson kun rompitaj vojoj, magazenoj kaj trafikŝtopiĝo.
Minsko vere surprizis min!
Estas mirinda vojo, kiu kondukas vin tra la vidindaĵoj el la flughaveno al la urbocentro.
Mi ne scias kie estas la plej centra centro de Minsko. Estu ĉe la Placo de la Venko. Ĉi tio estas bela loko, solena kaj majesta, kiel la heroeco de la sovetia popolo.
Ĉirkaŭ la ĉefa monumento estas malgrandaj obeliskoj de la Heroaj Urboj. Estas interese, ke Leningrado estas listigita kiel Leningrado, sed Stalingrado estas renomita al la urbo nomita laŭ iuj Volgin.
La urbo estas plena de memoroj pri eventoj kaj homoj. Steleoj kaj monumentoj pri la Granda Milito troviĝas ĉie, tio estas komprenebla kaj logika. Sur la fasadoj de konstruaĵoj ekzistas multaj memortabuloj. Tre ofte ĉi tiuj ne estas “la plej grandaj ĉefoj kaj savantoj de la universo”, sed matematikistoj, kuracistoj kaj partizanoj.
Ofte oni trovas skulptaĵojn kiuj prezentas ne voĉojn de skizofrenio en kapo de skulptisto, sed la normalan vivon de normalaj homoj laŭ normala, universala senco.
Ni daŭras promeni laŭ la centra strato. La vastecoj estas mirindaj. Aŭtoj veturas laŭ la larĝaj vojoj, kaj piedirantoj marŝas laŭ la larĝaj trotuaroj. Estas pureco sur vojoj, pureco sur trotuaroj, pureco sur gazonoj. En la sama tempo estas nenioj stratpurigistoj. Mi devos pli detale demandi la lokulojn, kiel ili atingis tial purecon.
Eble nokte ili mobilizas la tutan urbon por purigi kaj lavi la tutan urbon?
Rigardu, estas veraj biciklovojoj kun markoj! Biciklantoj veturas en siaj vojoj, homoj marŝas apude. Neniu ĝenas iun.
Estas mirinde, ke kapitalismo ne atingis la urbocentron. Estas amasloĝejoj ĉe la ĉefa strato. Jes, la studentoj ne estis translokigitaj al la periferio, kaj la amasloĝejoj ne estis igitaj al bankoj aŭ vendejoj. La arogantaj studentoj loĝas en la urbocentro kaj okupas tre multekostajn kvadratajn metrojn.
Parkoj kaj skvaroj ankaŭ ne estas prikonstruitaj al butikcentroj. Ĉu oni ne komprenas kiel fari ĉi tion? Unue, oni povas (laŭleĝe) konstrui malgrandan manĝejon. Tiam ĝi iĝas al mezgranda kafejo. La kafejo tiam iĝas al giganta butikcentro… kaj la tero komencas generi profitojn.
Ĉu vere necesas klarigi tiajn simplajn aferojn?
Sed progreso ne haltas kaj baldaŭ anstataŭ kazinoj estos modernaj butikcentroj, kie oni povos elspezi sian monon ĝis la lasta cendo tuj je la salajrotago.
Serioze parolante, mi eĉ dekutimiĝis de kazinoj kaj ludmaŝinoj post kiam ili estis malpermesitaj en Rusio. En Belorusio ili estas okulfrapaj kiel cikatroj sur bela vizaĝo.
Fi! Abomeninde!
La dieto devas ne esti rompita en Minsko!
Se ni estas en Belorusio, ni nepre vizitas kafejo, kies ŝildo promesas aŭtentan, lokan popolkuiraĵon.
– Sinjorino, bonvolu rekomendu al ni ion belarusan.
– Ĝi estas tre simple. Belarusa manĝaĵo estas ĉio, kio enhavas terpomojn…
Mian honorvorton! Mi ne elpensis ĉi tion! Denaska belorusa sinjorino diris tion al ni. Se vi ne kredas miajn vortojn, jen kelkaj fotoj.
Ekzemple, terpomflanoj (draniki) estas augulŝtono de la belorusa kuirarto.
Ili povas esti fritataj “nur tiel”.
Oni povas stakigi ilin kaj verŝi fungosaŭcon sure.
Oni povas servi ilin kun fermentigita brasiko kaj kolbasoj.
Eblas amasigi iom da gulaŝo supre.
Aŭ oni povas plenigi la tutan paton per terpomaĵo, kaj raspi iom da butero, herboj, tomatoj kaj porkograso supre… Ĉiemaniere la terpomflano estas la ĉefa plado.
Farinte tian detalan sciencan esploradon, estas malfacile moviĝi piede. Sed ni decidis viziti la antikvan urbon kaj malsupreniras al la metroo.
Inde!
Tre inde! Komforte kiel hejme.
Neniu patoso, neniu multekostaj fanfaronadoj, sed solida kaj funkcia metroo. Ĉiu stacio estas ornamita laŭ sia propra stilo.
Triopa antaŭurbo (Troickoe predmestje) – la antikva urbo al kiu ni direktiĝis malmulte impresis nin. Tute ne impresis. Mi komprenas, ke Minsko preskaŭ malaperis de la tero pro la milito. Mi komprenas, ke malnovaj konstruaĵoj ne plu ekzistas. Sed mi ne komprenas kial oni nomas stiligitan parkejon por multekostaj aŭtoj “la antikva urbo”.
Rigardu mem.
La urbocentro estas pli multe interesa. Almenaŭ li estas logika kaj ne provas imiti ion ajn. Vi marŝas, admiras, kaj ne sentas ian ajn kaptaĵon. Kiam la lumoj ŝaltiĝas vespere, urbocentro estas absolute belega.
Ĉi tie finiĝis nia libera tago en Minsko. Matene okazis kunvenoj-kunvenoj-konferencoj, vojaĝo al la flughaveno kaj reveno al Siberio, al nia kutima minus 15 celsiusgradoj.
Konklude, Minsko estas belega urbo. Amika, ĝoja kaj hela, eĉ malgraŭ la pluvo.