Geamikoj, hodiaŭ mi ŝatus proponi al vi itineron tra Moskvo, tra la ĉefurbo de Rusio kaj tra la plej bela urbo en la mondo. Mi gvidu vin tra la urbo kiel kvarageneracia moskvano, kiu loĝas ĉi tie eĉ nur tri jaroj.
Jes, interrete ekzistas amasoj da turismaj gvidiloj. Ĉiuj ofertas “15 nepre vidindaj lokoj en Moskvo”. Blinda sekvado de gvidiloj rezultas al nur malŝparintan tempon. Estas pli bone resti en via hotelo ol freneze kuri de monumento al monumento kaj de muzeo al muzeo.
Efektive mian itineron desegnis ne mi, sed mia bona amiko. Ĉirkaŭ dek jaroj antaŭe mi telefonis al li kaj demandis: “Vadim, mi havas nur unu tagon, montru al mi Moskvo -n, sed sen la muzeoj”.
Mi demandis, kaj li montris.
Tra la jaroj mi iom rafinis itineron, aldonante iojn, subtrahante aliajn.
Harmonia kaj ekvilibra rezulto estas iel tia.
Mi promenis tra Minsko, Niĵnij Novgorod kaj Svijaĵsk samrapide. Tia estas mia plej ŝatata ritmo.
Etapo 0 – Preparu sin por Moskvo
Unue ni iru al la urbocentro, en la loko de metrostacio Kuzneckij Most ĝis metrostacio Arbatskaja. La ĉefurbo estis signife transformita dum la lastaj jaroj; promeni unu aŭ du kvartalojn estas granda plezuro.
Se vi laste estis en Moskvo en 2008, vi estos sufiĉe surprizita.
Se vi estis tie en 1998, vi ne kredos, ke tio estas la sama urbo.
Multaj tridek-kvina-generaciaj moskvanoj estas malkontentaj pri la ŝanĝoj – sed tio estas nur ilia opinion. Mi forte kaj kore amegas nuntempan Moskvo-n.
Antaŭe, Moskvo estis kiel giganta pulbazaro, poste urbo transformiĝis en gigantan azian vilaĝon. Sed nuntempe tio estas ĉarma moderna urbo. La pulbazaro kaj azia vilaĝo restas nur ĉe la periferio.
Do, ni promenu, promenu kaj promenu tra la centro kaj atingu la randon de la Ruĝa Placo flanke de la monumento al Georgij Ĵukov.
Etapo 1 – La Ruĝa Placo kaj centra Moskvo
Rigardante ĉirkaŭen ni glate moviĝu de “La Nula Kilometro” ĝis Vasilievskij Spusk (malsupreniĝejo apud la Katedralo de Beata Bazilo). Ni tute ne rapidu, mergante nin en etoson, kiu konsistas el turistoj kaj homoj, kiuj volas gajni monon per turistoj.
Se vi volus viziti la Maŭzoleon de Lenin aŭ tombon de Stalin – faru tion. Tio ne daŭrus longe. Jen la laborhoraro de la Maŭzoleo. Pro iu kialo mi malofte vizitas al Lenin, ke estas domaĝe.
Ĉu vi ne ŝatas Vladimir Lenin aŭ Iosif Stalin? Ne gravas, ne vizitu ilin, sed nur iru al la Ekzekutejo, poste rondiru la Katedralon de Sankta Bazilo.
La celo estas atingi Vasilievskij Spusk-on – ĝi situas dekstren de la Katedralo de Sankta Bazilo. Se vi farus ĉion ĝuste, vi aŭdos la batadon de horloĝo en Spasskaja turo.
De Vasilievskij Spusk ni promenu laŭ la Kremla muro per la trotuaro de la Kremla Riverbordo.
Mi rimarkis ion interesan. La ruĝa tavolo sur unu turo estis forigita, kaj iun alian ŝtonon malkaŝis sube. Do, ĉu la fama ruĝa briko estas nur tegaĵo? Mi ne sciis tion! Mirinde!
Ni promenu preter la monumento al Princo Vladimir (mi estas indiferenta pri monumentoj, sed ĉi tiu estas interesa) al la taverno “Taras Bulba” ĉe Moĥovaja strato 8. Nun estas bona tempo por manĝeti, ripozi, kaj ete malpliiĝi nivelon da ekscito. La plej intensa parto sekvos, ni estu pretaj.
Mi tre rekomendas porkan lardon. Lardo estas energio, kaj ni bezonos energion. Glaseto da vodka kun lardo estas laŭvola, se via koro dezirus.
Do, ni sidu kolektante energion, atendante la ĉefan pladon kaj formulante mezajn konkludojn:
• Centra Moskvo – beleco, ĝi estas plibonigita. Estas reala plezuro promeni ĉirkaŭe. La bona financado estas palpebla en ĉiu kvadrata metro, kaj tiel devus aspekti nia ĉefurbo.
• Ruĝa Placo – kvadratigita beleco! Ĉiuj nacianoj de la mondo vizitas, gapante kaj entuziasme fotante NIAN Maŭzoleon kaj NIAN Kremlon. Kaj ni promenas ĉirkaŭe kiel… la gastigantoj.
• Taverno “Taras Bulba” – bongusteco. Mantukoj, broditaj ĉemizoj kaj lardo – Rusio ankoraŭ ne venkiĝis per japana suŝio kaj itala pico.
La kelnero interrompas niajn pensojn. Li jam alportis la ĉefpladon, eble miksaĵon de pastopoŝetoj. Zorgemulo. Li demandas ĉu ni drinku pli.
Jes, ni drinku!
Plenaj kaj kontentaj, ni eliru sur la straton kaj iru al la komenco de la piediranta sekcio de la strato Arbat. Nia moskva itinero alproksimiĝas al sia la plej malfacila kaj emocie ŝarĝita etapo.
Etapo 2 – La strato Arbat kaj ĝia katarso.
Nia celo estas mense droni sin en la Arbat kun ĉiuj ĝiaj aktivecoj, oraĉetantoj, artistoj, kriistoj kaj strangaj homoj.
Se ĉion farite ĝuste, pli proksime al la mezo de la strato vi komencu senti vin tute tremanta pro ĉi tiu anomalia spektaklo. Vi rimarkos, ke ĉirkaŭaĵo estas unu granda turisma cirko, ekzistanta nur por via ŝokvaloro.
Ne, mi neniam kredos, ke la tuta Moskvo iras al Arbat por vendi oron al fiuloj kun reklamaĵo “aĉetu oron”.
Zorgante al siajn poŝojn ni paŝu laŭlonge de ĉi tiu branĉo de infero sur la Tero. Tra niaj kapoj baraktas pensoj pri flamĵetiloj kaj la kolapso de civilizo.
Atentu. Provu ne fortimigi ĉi tiujn terurajn pensojn. Ĉi tiuj estas la ĝustaj pensoj, ni bezonas ilin. Ni zorge pripensu ilin ĝis la fino de la Arbat.
Ni pensu kaj pensu, promenu kaj promenu…
Kiam ni atingu la kruciĝon de Arbat kun la ĉefvojo…
…rigardus maldekstren kaj stuporiĝu!
La konstruaĵo de la Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj nin disbatos mense kaj preskaŭ fizike.
Ni malstabile iru al ĝia simetria centro, kaj en nia koro aperos espero, ke en la mondo ankoraŭ ekzistas ordo…
Eble… ekzistas… iomete…
Post tiaj emociaj ondoj ni deziros nur pacon. Ni silente veturu per la metroo al la stacio Universitet, survoje rememorante pri la konstruaĵo de la Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj kaj ĝuante la tremojn en kruroj.
Etapo 3 – Moskva Ŝtata Universitato kaj Vorobjovie Gori – Moskvo kvazaŭ sur la manplato
Ni promenu al la Moskva Ŝtata Universitato, por rigardi mian balkoneton.
Ĉio estas kvieta. Ĉirkaŭe estas multekostaj domoj, multekostaj apartamentoj, multekostaj aŭtoj.
Ĉio estas orda, pura, kaj neniu proponas aĉeti oron aŭ vendi la Patrujon.
Jen estas la Universitato mem. Ĝi estas bela, monumenta, majesta, sed tute ne subprema. Universitato konstruita por la popoloj – estas afabla kaj varma universitata.
Nokte estas pli bele.
Ne forgesu pri la balkoneto.
Ni ĉirkaŭiru la universitaton maldekstren. Aliflanke de la ĉefa konstruaĵo, sur unu el la turoj, ni serĉu mian balkonon sub la horloĝo.
Se/kiam mi fariĝos rektoro de la Moskva Ŝtata Universitato, mi certe faros tie mian oficejon. Dum tagmeza paŭzo mi eliros sur la balkoneton, rigardos la ĉefurbon el birdoperspektivo, kaj kortuŝiĝos.
Sekve venu la strateto de Mendelejev (kaj ne nur li). Ĉiu kemiisto devus viziti al Dmitrij Ivanoviĉ kaj saluti.
Ni babilu kun Dmitrij Ivanoviĉ pri scienco, kaj poste direktiĝu al la rigardejo sur Vorobjovie Gori (Montoj de paseroj). Dumvoje ni kelkfoje retrorigardu la Universitaton; de ĉiu nova vidpunkto ĝi malkaŝas novan perspektivon.
La rigardejo mem ne estas aparte interesa por ni. Ni jam estu lacaj, niaj moralaj balanciloj sufiĉe plensvingis, kaj ni bezonas kompletigi per la paceco kaj trankvileco.
Ni malsupreniru en la parkon kaj pasigas tie horon aŭ du, promenu laŭ la padoj kaj ŝtuparoj, aŭskultu la birdojn, kaj eliru al la rivero. Por momento ni forgesu, ke ni estas en la centro de grandega urbo.
De ĉi tiu parko ni eniru la metroon, de la metro – ĝis aviadilon.
Dum unu tago ni vizitis tre kaj tre diversan Moskvon, spertis amason da emocioj, kaj milde eltiris sin el ĝi. Post tia itinero ni neniam plu sentos malamon pri la ĉefurbo; ni neniam diros al via familio, “Moskvo temas pri trafikŝtopiĝoj, homamasoj, tumulto, bruo kaj bruo, grizaj stratoj kaj anonimeco”.
P.S. Se vi havas liberan tempon vizitu moskvan ZEO-n, la dentistejon Esperanto. Fotu ŝildo por via kolekto de ZEOj.
