Dum la vojaĝo al Portugalio mi dufoje estis en la Oceanario de Lisbono (Oceanario de Lisboa). Jes, mi ege ŝatas viziti ĉiujn oceanariojn, por spekti trankvilajn fiŝojn kaj viglajn lutrojn, por momento paŭzi de la tumulto de la urboj.
Mi jam vizitis oceanariojn en la urboj Moskvo, Roĉelo kaj Novosibirsko. Mi scivolas, kion novan kaj interesan mi vidos en la Oceanario de Lisbono?
La Oceanario de Lisbono estas sufiĉe simple atingebla. Nur malfermu mapon, trovu ĝin, kaj iru aŭ veturu. Estas tunoj da ŝildoj ĉie.
Iru, promenu, spektu ĉirkaŭen.
Ĉirkaŭe de la oceanario estas la Parko de Nacioj, kiu estis kreita por la mondekspozicio EXPO-1998. La ekspozicio finiĝis, sed la parko restas. Ĝi estas iom dezerta, kiel multaj aliaj lokoj kreitaj por speciala solena okazo, por ekspozicioj, jubileoj aŭ Olimpikoj.
La biletvendejo kaj enirejo estis trovitaj intuicie. La prezoj estis egalaj kiel ĉie alie. Mi ankoraŭ ne vidis malmultekostajn distrojn en Eŭropo.
Pro natura avideco mi aĉetis maksimuman bileton: al la oceanario mem kaj al la provizora ekspozicio.
Eble, mi tute ne estas iktiologo aŭ botanikisto. La provizora ekspozicio – io pri subakva arbaro – tute ne plaĉis al mi. Estis nur malhela ĉambro kun duone malplenaj (aŭ duone plenaj) akvarioj. Eĉ la telefono ne estis elprenita por foti ion.
Laŭ la longa koridoro, kiu konektas la enirejon al la oceanario, mi iras pluen. Se la oceanario montriĝos same bagatela, mi malĝojiĝus.
Recenzoj rete kaj en broŝuroj promesis, ke ne plu estos ‘bagatelaĵoj’.
Laŭdire la Oceanario de Lisbono estas unika ekspozicio, lerte organizita.
Ĉiuflanke estas kvar ‘oceanoj’ kun iliaj estaĵoj, kaj en la centro estas ‘la monda oceano’, kie naĝas la plej maloftaj kaj plej grandaj estaĵoj.
Tio sonas vere interese. Oni fine povas lerni kiu estaĵo vivas en kiu oceano.
La plej mojosa estis pingvenoj kaj lutroj!
Lutroj eĉ estas neoficiala simbolo de la Lisbona Oceanario, ili estas ege amuzaj.
Ĉu ni ludu?
Trovu la pingvenojn…
Jen ili estas, sed preskaŭ neeblas rimarki ilin de malproksime.
Nun trovu la birdon…
Sed mi ne kaŝos min! Kiu min manĝus, kiam mi aspektas tiel malbelega?
Ankaŭ ni ne kaŝos nin. Ni mem manĝus kiun ajn ni volus.
Naĝu kiel ajn vi volas, vi estas mordemaj. Sed ni kaŝiĝos, tiel estas pli sekure.
Ie inter la oceanoj troviĝis peco da tropika arbaro. Ni, la infanoj de la transuralaj stepoj, aparte ne ŝatas ĉi tiujn arbarojn… Sed vera ‘gardanto de stepoj’ devas koni sian malamikon, devas esti kuraĝa en sia misio!
Kun ĉi tiuj pensoj mi profundiĝis en la densaĵon!
Iom post iom la ŝtuparo malsupreniras, kie en la duonlumo malkaŝiĝas la tuta volumeno de la centra ‘monda oceano’.
La Lisbona Oceanario plej fieras pri siaj lunfiŝo.
Oni diras, ke ĝi estas tre postulema pri akvokondiĉoj. Iom ion malordigas – jen la fino de lunfiŝo.
Mi scivolas, ĉu lunfiŝo estas bongusta?
Sed el ĉiuj marbestoj, mi plej amas meduzojn. Mi unue enamiĝis al ili en la Oceanario de Roĉelo, kaj mi ankoraŭ amas ilin. Meduzoj estas tre belaj, preskaŭ kiel mi. Same graciaj.
Domaĝe, ke ne estas tiom multaj el meduzoj en Oceanario de Lisbono. La francoj havis multe pli da ili.
Ĉi tiu krabo ne volis eliri el la mallumo dum longa tempo. Li verŝajne sentis, ke mi formanĝis lian fraton hieraŭ.
Nu, kaj ankoraŭ estis centoj da fiŝoj kun diversaj niveloj de mojoseco.
Ĝenerale, en Oceanario estis bonege.
Ĉe la elirejo, kiel kutimas en tiaj lokoj, min atendis suvenirbutiko. Se vi volas, aĉetu pluŝan lutron.
Vespere denove estis krabo, kaprina kazeo, kaj pli da porto.
Sed tio estos tute alia rakonto pri kuirarto.