Ĉirkaŭ la vintromezo okazis vera scienca ekspedicio. Evidentiĝis, ke la subvencio de la Rusa Scienca Fondaĵo funkciadas, sed ĉiuj rezervoj de kanaĵo estis elĉerpitaj. Kiel ni povas plibonigi la rusan sciencon en ĉi tiaj kondiĉoj?
Ĉu vi volas demandi (mi vidas kion vi volas, mi povas vidi ĝin en viaj okuloj) por kio sciencistoj bezonas kanojn?
Pensu mem: kiel ni povas studi la morfologion de plantmaterialoj sen kanoj? Kiel ni povas studi la supramolekulan strukturon de ĉelmuroj?
Kiel ni, simple dirite, ricevus tiajn necesajn kaj belajn sciencajn ilustraĵojn?
Rigardu kiel bela estas la kulmero de kano kiam tranĉita. Tio certe estas enkorpigita poezio, la muziko de biopolimeroj!
Rigardu la porojn, kiuj aperis en la ĉelmuro post mekanokemia traktado!
Ĝenerale, scienco estas utila afero por la nacia ekonomio. Ĉu vi memoras kiel ni inventis la elektronikan sensilon por trovi fungojn?
Mi rakontos en Esperanto pri ĝi se mi memoros!
Do, ni bezonas ie akiri iom da kanaĵojn. En januaro. En la plej neĝoplena vintro, kiun mi memoras. La subvencio de la Rusa Scienca Fondaĵo ne atendus ĝis printempo. La tutmonda scienca komunumo soifas avangardajn atingojn kaj malkovrojn.
Ni vigle enŝarĝiĝas en UAZ-on kaj ekiras al vera scienca ekspedicio al la Silvera lago.
Ie tie sub la neĝo lago dormas ĝis printempo.
Ie tie laŭlonge de la bordoj estas mankantaj kanoj.
Ho, estas multe da neĝo ĉi-jare. En la nivelaj lokoj ĝi estas preskaŭ ĝis la talio, kaj eĉ pli en la malaltaĵo. Ni luktas kaj obstine rampas antaŭen.
Scienca ekspedicio neniam estas sen malfacilaĵoj!
Ili elrampis sur la bordon de la lago, sed tute ne ektrovis kaneron…
Ĝi ne vere ne elkreskis tie ĉi-jare.
Kion ni devas fari? Ni bezonegas kanon. La rusa scienco vere bezonas.
Kolegoj, rampu tien, al la kontraŭa bordo.
Iri sur la lago estas facile kaj agrable, ĉar estas malpli da neĝo sur la ebena surfaco.
Nur la sola problemo maltrankviligas nin – la lago ne estas tute frostiĝinta. Nuna vintro ne estas frosta, kaj estas multaj fontoj ĉe la fundo, do lago nesufiĉe frostiĝis.
Ni marŝas, kaj akvo aperas sub la neĝo. Mi esperas, ke ni ne falos tra la glacio.
Vivi kun scienco estas normale kaj iom prestiĝa, sed droni dum plenumado de la subvencio de la Rusa Scienca Fondaĵo estas domaĝe. Eble honorinda kaj heroa, sed iel domaĝe.
Do, bone. Ŝaltante rusan nacian fatalisman reĝimon kaj murmurante “eble… ni ne trafalos” ni transiras la lagon.
Kaj se oni halti kaj rigardi ĉirkaŭen, de rando ĝis rando kontinuas la bela kaj magia pejzaĝo. La perfekta kadro por rusa nacia fatalismo.
Kun malsekaj botoj ĉiuj atingis la kontraŭan bordon.
Kaj tie… rigardu… estas kanoj… de la plej necesa stilo, de la plej bona kalibro.
Tuj komenciĝis rikolti biomason. Ne, estimata kolego, ĉi tio ne estas kano, sed piceo. Ni ne bezonas ĝin, ĉi tio estas tute alia scienca fako!
Ekspedicio por kolekti sciencajn specimenojn estas fakte tre simpla afero.
Ŝirkolekti la kanojn kaj ŝovi ĝin en la sakon…
Ŝirkolekti la kanojn kaj ŝovi ĝin en la sakon…
Dume, la vetero plimalboniĝas. Solida neĝoŝtormo prepariĝas, tiel severa, ke oni eĉ ne povas vidi la kontraŭan bordon.
Sed veraj polusaj vojaĝantoj ne timas neĝoŝtormon en Novosibirsko. Post vera norda neĝoŝtormo sur fermigita vintra vojo aŭ post arkta neĝoŝtormo en Jamalo, tia neĝo… Ne, ĝi ne estas timigebla.
Laŭ tia heroa maniero ni akiris la malfacile haveblan specimenojn.
“Ni ne rajtas atendi favorojn de la naturo; estas nia tasko preni ilin“ – iam diris Ivan Vladimiroviĉ Miĉurin. La klasikulo pravis.
Ĉi tie, kiel kutimas sciencistoj, ni devas esprimi nian dankemon al ĉiuj partoprenintoj. Ni bonkore dankas la subvencion de la Rusa Scienca Fondaĵo # 19-73-10074 “Energiaj Aspektoj de Mekanokemia Traktado de Plantbazitaj Polimeroj” pro zorgado kaj financa subteno.
Kaj dankon ankaŭ al vi, mia leganto!