La varmaj tagoj de somero pasas, kaj la fortaj sunradioj paliĝas. Mi ekregis sin kaj ekvizitis amikon en lia abelbredejo. Mi delonge volis vidi kiel abeloj produktas mielon. La vera mielo, la Siberia mielo, la plej bona mielo!
La abelejo-posedanto Roman jam delonge invitas min, sed mi ankoraŭ ne sukcesis. Estis hontinde antaŭ li. Ĉiuokaze, mi devas iri.
Roman komencis grandskale produkti mielon ne antaŭ longe. Li ĉiam havis kelkajn abelujojn por si mem kaj havis sperton pri la temo, sed li vere vastigis siajn kapablojn antaŭ ĉirkaŭ du jaroj.
La unua afero, kiun Roman faris dum la plivastigo de sia abelejo, estis forigis la lignajn abelujojn de sia avo – ili estis vere pezaj por manipuli. Li aĉetis komfortajn abelujojn, faritajn el iu sekreta polimero.
Tio montriĝis fidinda, teknologie progresinta kaj malpeze funkciigebla.
Mi suspektas, ke abeloj preferas la etoson en tiaj abelujoj. Ili devus esti malvarme en varma somero, kaj varme en vintro.
Abeloj salutas vizitantojn laŭvorte ĉe la pordego. Ili sidas sur ĉiu ebla floro kaj afereme okupiĝas pri io. Verŝajne, danke al ĉi tiu polenado la najbaroj havas pliigitajn rikoltojn.
Interese, se oni simple promenas tra la abelejo kaj eĉ proksime al la abelujoj, la abeloj ne pikas. Ili havas ion farendan kaj neniun tempon por malatentiĝi.
Sed mi suspektas, ke la situacio ŝanĝiĝos kiam oni malfermus la abelujojn. Ni bezonas ŝarĝi la specialan abelistan fumilon.
Ni ekbruligis la putran lignaĵon, surmetis specialajn abelbredajn vestojn, ŝmiris siajn manojn per speciala kontraŭpika oleo kaj eklaboris.
Estis necese prepari la abelojn por la vintro kaj preni iom da mielo. La vera mielo. La plej bona mielo
Permesu al mi klarigi… La abeloj vivas en la malsupra parto de la abelujo. En la dua parto la abelreĝino demetas ovojn kaj abeloj bredas novajn abelojn. La tria kaj kvara partoj estas kie la mielrezervoj estas stokitaj.
Ĉi tiu pluretaĝa strukturo bezonas esti malmuntita kaj distribuita tiel, ke la abeloj havu sufiĉe da manĝaĵo por la vintro.
Ĉu vi scivolas, kial Roman rikoltas mielon tiel malfrue? Ĉirkaŭe oni vendas la “freŝan mielon” ekde junio! Nu, kiel mi povas diri ĝentile… Maljuniĝinta mielo estas rikoltata ĝuste nun, aŭtune. Tiutempe la abeloj jam maturigis la produkton kaj fermigis ĝin per kovriletoj (tio gravas!) por konservado.
Oni povas rikolti mielon pli frue, eĉ jam en majo, sed ĝi ne estus mielo, sed meza produkto kun malpli bona gusto. Ĝi eĉ havas pli malaltan densecon.
Jen estas ĉio, kion vi bezonas scii pri mielo rikoltita komence de somero kaj vendita ĉie, ekzemple, ĉe la vojflankoj de Altajo.
Ni malfermas la kvaran supran parton. Roman antaŭ nelonge plenigis ĝin per malplenaj ĉelaroj por ke la abeloj povu inspekti ilin kaj ripari kie necese. Ili tutegale ne havas laboron; preskaŭ ĉio ĉesas flori.
Kompreneble, la miraklo ne okazis. La malplenaj ĉelaroj restis malplenaj. Sed Roman estas feliĉa. Eĉ malplenaj, sed “riparitaj” ĉelaroj estas tre bona afero. Venontjare la abeloj ne malŝparos tempon pri tio; ili tuj komencos transporti mielon. La abelbredisto povos veturi kun ni al la montoj dum la abeloj laboras.
Fortimigante per fumo la zumantajn abelojn ni grimpas al la pli malalta nivelo.
Tie! Jen estas mielo. Ni prenu iom da ĝi
La abeloj estas vere koleraj pri ĉi tiu manipulado. La odoro de fumo tra miloj da jaroj da evolucio diras al ili, ke “fumado estas malutile” kaj ke ili ĉiuj baldaŭ forbruliĝos.
Evidente, en tia situacio oni necesasforte flugi kaj zumi!
Kaj ankaŭ efike dum incendio kune stari antaŭ la domo. Ĉu vi iam vidis homojn kiuj atendas fajrobrigadan aŭton? Estas la sama afero. Abeloj amasiĝas, atendas kaj zumas.
Ni prenas la necesajn ĉelarojn kaj malsupreniras. Jen kie estas la plej interesa parto: la abelkolonio.
Tiu ĉi ĉelaro enhavas duonon da mielo kaj duonon da poleno. Abeloj pakis ĝin proksime al la idaro por ke ne devu iri malproksimen por akiri manĝaĵon.
La abelreĝino demetas ovojn en la ĉeloj. La ovoj evoluas al larvoj (en la centro de la foto, kaŭriĝitaj).
Specialigitaj abeloj zorgas pri ĉi tiuj larvoj, nutrante ilin per poleno, mielo kaj “abelreĝina lakteto”. Ĉu vi vidas la gutforman elstaraĵon sur la ĉelo? Tio estas “abelreĝina lakteto”.
Ni ekzamenas la duan parton en la sama maniero.
Interese, ĉelaroj estas facile distingeblaj laŭ aĝo. Novaj ĉelaroj estas helaj, maldikaj, preskaŭ travideblaj. Pli malnovaj ĉelaroj estas malhelaj, dikaj kaj solidaj.
Sur la plej malsupra nivelo estas vera infero!
La abeloj estas tute certaj, ke la fajro neniam finiĝos, kuras kaj flugas, zumante furioze.
Loĝantoj de proksimaj abelujoj flarante la mielon penetras en la “brulantan” abelujon por ŝteli iom da utila. Malgraŭ la “fajro”, la viktimoj forpelas la rabistojn kaj flugas en aliajn abelujojn por “kontraŭbati”.
La infero, la infera infero! La tuta abelejo tumultas. Ĉiuj zumas, ĉiuj havas problemojn. Ĉiuj moviĝas…
Estas tempo lasi la kompatindajn insektojn solaj kaj koncentriĝi pri io alia. Tia streso estas malutila por sanaj abeloj.
Anstataŭe ni reprezaliu la opoziciaron. Ili ne meritas kompaton; reprezalioj eĉ utilas por ili.
Kia opoziciaro estas en abelbredejo?
Ordinara opoziciaro, abela opoziciaro.
Ĉu vi vidas tiun parton de la abelujo starantan apud la barilo? Tien Roman ekzilis la “virabelan kolonion.”
Iafoje okazas, ke tuta abela kolonio “disfaliĝas”. Ili ne kolektas mielon kaj nur produktas virabelojn por idaro (virabeloj principe ne laboras). Virabeloj simple sidas kaj manĝas mielon, kion normala kolonio iam kolektis, aŭ kion abelbredisto donas al ili.
Tio okazas kiam la abelreĝino mortas pro iu kialo, kaj la abeloj ne kapablis aŭ ne povis “organizi” novan reĝinon. Jen tio. La vivo finiĝas. Kolonio simple sidas kaj… jen tio.
Ili eĉ apenaŭ zumas!
Dekadenco. Detruiĝo. La vivo estas sentaŭgaĵo. Estas evidente, kiu kulpas…
La ĉefa tasko en ĉi tiu kazo estas trovi la abelreĝinon. Se ŝi vivas, la kolonio povas esti savita.
Ne, abelreĝino ne videblas; estas nur laborabeloj kaj virabeloj. Ili havas malmultan ŝancon. Estas neverŝajne, ke ili estos akceptitaj en aliajn abelujojn.
Ni provas taŭzeti ilin forĵetante en la herbon.
Tio ne helpas. Kelkaj abeloj restas senvole kuŝantaj en la herbo. Kelkaj, same senvole, transidiĝas sur la barilon.
Roman ne estas feliĉa. Estis normala kolonio, sed nun ĝi estas tia. Kien malaperis abelreĝino ? Kion oni faru kun ili nun?
Esperante je la plej bono ni iras malfermi la mielon.
La mielĉelaroj estas malfermataj per speciala varma tranĉilo. Iom post iom, sen hasto.
La odoro de mielo komencas ŝvebi tra la ĉambro…
Ni metas kvar malfermitajn ĉelarojn en la mielcentrifugilon kaj komencas turnigi ĝin.
Mielbombo eksplodas en la aero. La aromo centoble intensiĝas. Mi kredas, ke mi sola enspiris almenaŭ glason da la produkto.
Komence ni turnas la mielcentrifugilon malrapide por ke la peza mielo ne rompu la ĉelarojn.
Tiam – maksimuma rapideco. Riveretoj da mielo komencas susuri laŭlonge de la flankoj, fluante malsupren.
Kelkaj minutoj kaj ĉio estas preta. Sufiĉa kvanto da mielo kolektiĝis ĉe la fundo de la mielcentrifugilon.
Oni povas malfermi la kranon kaj verŝi la plej bonan, plej aŭtentan, plej freŝan mielon en vian tason. La mielo enhavas pecetojn da vakso, enhavas kovrilojn per kiuj la abeloj fermigas la ĉelarojn, enhavas poleneron.
Ĝi estos filtrita antaŭ vendo, sed mi preferas nefiltritan. Mi preferus havi pecon de abelo en mia kulero, sed la gusto de la “kunmiksitaĵoj” de vakso kaj poleno estas nepriskribebla.
Unua afero estas farita: ni havas mielon. Nun estas tempo por mielvino.
Ĝi estas eĉ pli facile akirebla.
Ni malfermas la kruĉon…
kaj verŝas…
Je tiu ĉi punkto, mi rapide komencis prepariĝi por reveni hejmen, ĉar ĉio direktiĝis al “karulino, mi decidis pasigi la nokton en abelbredejo, estas tiaj interesaj abeloj ĉi tie.”
Roman, pardonu min. Mi nepre revenu iam kaj gustumu enhavon de tiu alloga du-sitela kruĉo.
Do, mi tiemaniere vojaĝis por gastvizito al la abeloj. Tio montriĝis tre instrue, interese kaj bonguste.
La plej bona mielo estas tiun, kiun oni produktis mem!
Jes, produktita mem!
Ĉu mi turnigis la mielcentrifugilon? Jes, mi ja turnigis! Ĉu mi malfermigis la kranon? Jes, mi ja malfermigis!
Dezirante al ĉiuj bonon kaj dolĉan vivon!
