La pluvo falis la tutan nokton, kreskigante la riskon, ke ni longe fiksiĝos inter la montoj kaj marĉoj de Altajo. La akvonivelo en la rivero tute ne falis, sed eĉ iomete pliiĝis. Grandega ŝtono, kiu hieraŭ utilis kiel gvidilo en la malkvieta riverfluo, preskaŭ kaŝiĝis subakve.
Ni estas en kaptilo… Eĉ se ni sukcesos transveturi al la alia bordo, tie nin atendos kruta kaj glita deklivo. Se ni decidos reveni laŭ la hieraŭa vojo, ankaŭ tie estos deklivo same kruta kaj glita.
Dum ni matenmanĝis kaj diskutis pri obstakloj, la vetero komencis pliboniĝi. Aperis ŝanco, ke la vento kaj la suno rapide ĉion trablovos kaj sekigos.
Ĉi tiun eblecon tuj profitis la skipoj el la urbo Krasnojarsko, kiuj tute ne volis cedi kaj reveni hejmen. Per ŝnuregoj kaj vinĉoj ili teknike kaj fulmorapide transveturis la sovaĝan riverfluon kaj nun gestis al ni de la kontraŭa bordo.


Post kurta pripensado la metodo transveturi la riveron estis modifita. Ni fiksis pulion al arbo kaj komencis helpi unu la alian.
La ŝlosilo al sukceso estis fari ĉion rapidege, por ke la rivero ne sukcesu treni la UAZ Patriot-on sur la ŝtonojn aŭ renversi ĝin. Oni devis fermi la okulojn, premi la akcelilon, eksalti en la akvon kaj fulmorapide ekveturi (aŭ eĉ eknaĝi) tra la sovaĝa fluo.

Jen kelkaj fotoj el la transirejo. Terura vidaĵo por tiuj, kiuj vere komprenas la aferon.


Laboro estis por ĉiuj. Iu donis signalojn, iu ligis la aŭtojn per ŝnurego, iu trenis la aŭtojn tra la fluejo.

Nu, kaj iu simple kun intereso observis de sekura loko.

Dum ni transiris la riveron kaj kalkulis la perdojn (du stirstangoj fleksitaj pro la ŝtonoj, paro da frapformitaj kovriloj de diferencialaj mekanismoj), la vetero definitive pliboniĝis. Samtempe tute vaporiĝis nia panika humoro.


La longdaŭran deklivon, kiu estis diskutita dum la pasinta malseka vespero, ni venkis facile kaj tute senpene. Flankaj deklivoj preskaŭ forestis, kaj la aŭtoj preskaŭ ne provis renversiĝi en la abismon.



Supre nin atendis bela rigardejo, mallonga ripozo kaj la komenco de la geografie aparta loko Jeŝtikol, la fama regno de la altmontaj marĉoj de Altajo.
Ĉu vi vidas la monteton malantaŭ la aŭtoj? Ĝi estas bonega loko por fari aŭtomobilajn fotojn por viaj blogoj. Se vi vizitos tiun regionon, mi certe rekomendas ĝin al vi.


La altmontaj marĉoj de Altajo komenciĝis sufiĉe pitoreske kaj eĉ pastorale.

Ĉie videblis verda, ankoraŭ ne velkinta vegetaĵaro…

… kaj malgrandaj, facile travetureblaj marĉetoj.


Se iu veturilo enkotiĝis aŭ paneis, tio ja ne estis problemo, ĉar tiaj situacioj okazas al ĉiu. Post eltirado kaj rapida riparado ni daŭrigis la karavan-vojaĝon.

Rigardu, la ĉirkaŭa beleco estis simple eksterordinara. Ni estis spertaj vojaĝantoj, sed tamen veturis kun plena miro kaj admiro.


Retrospektive ni komprenis, ke nia elekto de la tempo estis ege trafa. Se ni ekveturus iom pli frue, ni trafus neĝon. Se ni startus pli malfrue, la marĉoj kaj glaĉeroj degelus. En nia kazo, nur maldika tavolo de la marĉoj (ĉirkaŭ 5-10 centimetrojn profunda) vekiĝis post la vintro. La radoj glitis, sed trovis densan apogon por puŝi sin antaŭen.

Tamen ne pensu, ke ĉio estis tute facila kaj ke ni veturis kvazaŭ sur asfalto. Inter la marĉoj de Altajo neniam estas facile. Eĉ duone frostiĝintaj marĉoj restas marĉoj, kaj tio estas komplika obstaklo.
Por ke ni ne povus preterveturi la obstaklajn lokojn, ĉie ĉirkaŭe kaŝiĝis ŝtonoj.

Ili estis grandaj, solidaj, muskokovritaj kaj preskaŭ nevideblaj. Dum oni pretermanovras unu, oni trafas du aliajn.
Resume, oni veturas kaj seninterrompe provas kompreni, ĉu tio estas mola marĉa herbotufo aŭ ege fiksa kaj solida ŝtono.

Krom la marĉoj kaj ŝtonoj la plej malfacilaj obstakloj montriĝis la neĝdunoj.
Kiam tia neĝduno descendas de deklivo, ĝi tute baras la vojon kaj devigas ĉirkaŭveturi ĝin. Ĉu ĉirkaŭveturo ne eblas? Tiam fosu tunelon!

En tiaj okupoj, en preterveturado de ŝtonoj kaj neĝo, en fosado de tuneloj, en trenado de aŭtoj al montpasejoj pasis preskaŭ du tagoj.



Ĉu tio enuigis nin? Tute ne! Sperta vojaĝanto ne povas enui pro bone kunordigita, interesa laboro meze de tiel grandiozaj pejzaĝoj.


Frue aŭ malfrue ĉio finiĝas. Finiĝis ankaŭ la altmontaj marĉoj de Altajo. Post kelkaj mirigaj supreniroj kaj malsupreniroj, kompare kun kiuj la unua malsupreniro ĝis la rivero Maĵoj tute ne estis timiga, ni finfine eniris pli varman kaj gastaman valon.


La ŝanĝo de la pejzaĝo estis frapa. Estis plu neniaj ŝtonoj, neniaj marĉoj kaj neĝo. Ĉirkaŭe videblis nur sukplena verdaĵo kun buntaj floroj.
Je tri minutoj de la Ĉuja vojo ni trovis herbejon, tute kovritan de floroj kaj provizitan per pura rivereto. Tie ni starigis bivakon kun ŝvitbanejo, kuiris kampajn bongustaĵojn… kaj iom ripozis.

Matene ni viciĝis en kolumnon kaj ekveturis hejmen, por reveni al niaj ordinaraj labordevoj.


